اين روزها حالم زياد خو ب نيست واسه همينه كه ديگه مطلب نمينويسم و تا حالم هم خوب نشه ديگه مطلب نمينويسم حالم گرفته بود ميخواستم دادي بزنم فريادي بكنم اما ... اما ديدم بهتره تو وبلاگم يه چيزي بنويسم شايد سبك شم  زندگي كه فكرش را ميكردم كه يك طور ديگر باشد آن طور نبود  دنياي واقعي كه من آرزوي بهتر كردنش را داشتم من را هم بد كرده و با من بد كرده  و خودم با خودم بد كردم

ياد آن زماني كه به حج رفتم و لبيك ميگفتم پشتم را ميلرزاند به خودم فحش ميدهم كه اي خر نفهم چه لبيكي گفتي و چه با خود كردي  به هم ريخته ام  لعنت به اين من من

ای که خمود خوانده ای مرا راه نشانم بده

حاج آقا پناهيان در يكي از سخنرانياش جمله اي  ميگه كه درست يادم نيست ولي مضمونش اينه: بعضي مواقع خدا اون دسته از ادامايي را كه ازشون بدش مياد چنان سر گرم دنيا و    زمينش ميكند كه حتي ياد خدا را هم نكنند چون خدا دوست ندارد كه  چنين انسان هايي ياد او را بكنند.

و من هم از اين ميترسم ميترسم كه لبيك درست و حسابي  نگفته باشم و خدا با من چنين بكنه

دلم  واسه ماه رمضون تنگ شده دلم واسه روضه های حاج سعید تنگ شده دلم واسه گریه کردنا و گدایی دم خونه ی اهل بیت تنگ شده  دلم واسه بقیع واسه مدینه تنگ شده دلم واسه ی لحضه ی لبیک گفتن تنگ شده دلم واسهی  من مکه و مدینه م تنگ شده دلم واسه کربلا تنگ شده دلم واسه ی خدا تنگ شده دلم واسه ی یک رکعت نماز  با گریه تنگ شده دلم واسه ی دوستای با معرفتم تنگ شده دلم واسه ی  مشهدو  سلطانش تنگ شده کاشکی که  کرم کنه و ضامن ما هم بشه کاشکی که باران رحمتش را روی این جهنم روح من بریزه کاشکی کاری کنه که تا پاک نشدم خاکم نکنه کاشکی که آدمم کنه کاشکی که حسین کشتی نجاتم بشه و نجاتم بده کاشکی یه لحضه یه نگاهی گوشه ی چشمی به ما کنه

خدایا این دلتنگیا و این ارزوها را ... خودت میدونی با این بنده ی رو سیاهت چه کنی راضی به رضاتم ...فقط راضی نشو که جاهل بمیرم و تو آتش عدالتت بسوزم با این کمترین با عدالتت رفتار نکن که بدون شک از جهنمیان خواهم بود بلکه با رحمتت با بخشندگیت با من رفتار کن خدایا یه کاری کن من هم شهید شم همین فقط همینو همین

یا حسین(ع)